Chāndogya Upaniṣad (libros VI–VIII) · 6.2

सदेव सोम्येदमग्र आसीदेकमेवाद्वितीयम् । तद्धैक आहुरसदेवेदमग्र आसीदेकमेवाद्वितीयं तस्मादसतः सज्जायत ॥

Esto, querido mío, era al principio solo el Ser, uno solo, sin segundo. Sobre esto, algunos dicen: «Esto era al principio solo el No-ser, uno solo, sin segundo; de ese No-ser nació el Ser».^✦

कुतस्तु खलु सोम्यैवं स्यादिति होवाच कथमसतः सज्जायेतेति । सत्त्वेव सोम्येदमग्र आसीदेकमेवाद्वितीयम् ॥

«¿Cómo, pues, querido mío, podría ser así?», dijo; «¿cómo podría nacer el Ser del No-ser? Más bien, querido mío, esto era al principio solo el Ser, uno solo, sin segundo».

तदैक्षत बहु स्यां प्रजायेयेति तत्तेजोऽसृजत तत्तेज ऐक्षत बहु स्यां प्रजायेयेति तदपोऽसृजत । तस्माद्यत्र क्वच शोचति स्वेदते वा पुरुषस्तेजस एव तदध्यापो जायन्ते ॥

Éste [el Ser] reflexionó: «Que yo sea muchos, que me reproduzca». Produjo el calor. Ese calor reflexionó: «Que yo sea muchos, que me reproduzca». Produjo las aguas. Por eso, dondequiera que un hombre se acalora o suda, de ese calor nacen entonces las aguas.^✦

ता आप ऐक्षन्त बह्व्यः स्याम प्रजायेमहीति ता अन्नमसृजन्त तस्माद्यत्र क्व च वर्षति तदेव भूयिष्ठमन्नं भवत्यद्भ्य एव तदध्यन्नाद्यं जायते ॥

Esas aguas reflexionaron: «Que seamos muchas, que nos reproduzcamos». Produjeron el alimento. Por eso, dondequiera que llueve, entonces hay abundancia de alimento; es de las aguas, en efecto, de donde nace el alimento comestible.