Taittirīya Upaniṣad · 2.6

असन्नेव स भवति । असद्ब्रह्मेति वेद चेत् । अस्ति ब्रह्मेति चेद्वेद । सन्तमेन न्ततो विदुरिति । तस्यैष एव शारीर आत्मा । यः पूर्वस्य । अथातोऽनुप्रश्नाः । उताविद्वानमुं लोकं प्रेत्य । कश्चन गच्छती ३ । आहो विद्वानमुं लोकं प्रेत्य । कश्चित्समश्नुता ३ उ । सोऽकामयत । बहु स्यां प्रजायेयेति । स तपोऽतप्यत । स तपस्तप्त्वा । इदं सर्वमसृजत । यदिदं किञ्च । तत्सृष्ट्वा । तदेवानुप्राविशत् । तदनुप्रविश्य । सच्च त्यच्चाभवत् । निरुक्तं चानिरुक्तं च । निलयनं चानिलयनं च । विज्ञानं चाविज्ञानं च । सत्यं चानृतं च सत्यमभवत् । यदिदं किञ्च । तत्सत्यमित्याचक्षते । तदप्येष श्लोको भवति ॥

Se vuelve inexistente aquel que sabe que el Brahman no existe. Si uno sabe que el Brahman existe, a ese lo conocen por ello como existente. De este [Ātman] es este mismo el Ātman encarnado, el que lo era del anterior. Ahora vienen las preguntas: «¿Acaso alguien que no sabe, después de partir de este mundo, va a aquel [mundo]?» o bien: «¿Acaso alguien que sabe, después de partir de este mundo, lo alcanza?». Él deseó: «Que yo sea muchos; que me multiplique». Practicó el ardor ascético. Habiendo practicado el ardor ascético, creó todo esto, cuanto existe. Habiéndolo creado, entró en ello mismo; habiendo entrado, se hizo lo manifiesto y lo no manifiesto, lo definido y lo indefinido, lo que sirve de morada y lo que no, el conocimiento y el no conocimiento, la verdad y la falsedad. La verdad se hizo todo esto, cuanto existe; a eso lo llaman «la verdad». Acerca de ello hay también este verso.^✦