Chāndogya Upaniṣad (libros VI–VIII) · 6.13

लवणमेतदुदकेऽवधायाथ मा प्रातरुपसीदथा इति स ह तथा चकार तं होवाच यद्दोषा लवणमुदकेऽवाधा अङ्ग तदाहरेति तद्धावमृश्य न विवेद ॥

«Pon esta sal en el agua y acércate a mí por la mañana». Él lo hizo así. Le dijo: «Aquella sal que anoche pusiste en el agua, vamos, tráela». Él, tanteando, no la encontró.

यथा विलीनमेवाङ्गास्यान्तादाचामेति कथमिति लवणमिति मध्यादाचामेति कथमिति लवणमित्यन्तादाचामेति कथमिति लवणमित्यभिप्रास्यैतदथ मोपसीदथा इति तद्ध तथा चकार तच्छश्वत्संवर्तते तंꣳ होवाचात्र वाव किल सत्सोम्य न निभालयसेऽत्रैव किलेति ॥

«Como está disuelta, vamos, bebe de un extremo de ella. ¿Cómo está?». «Salada». «Bebe del medio. ¿Cómo está?». «Salada». «Bebe del otro extremo. ¿Cómo está?». «Salada». «Tíralo y acércate a mí». Él lo hizo así, [y la sal] persiste siempre. Le dijo: «En verdad, aquí mismo está el Ser, querido mío, y no lo percibes; aquí mismo, en verdad, está».

स य एषोऽणिमैतदात्म्यमिदꣳ सर्वं तत्सत्यꣳ स आत्मा तत्त्वमसि श्वेतकेतो इति भूय एव मा भगवान्विज्ञापयत्विति तथा सोम्येति होवाच ॥

«Esa que es la sutileza: todo esto tiene eso por sí mismo; eso es lo real; ése es el Ātman; eso eres tú, Śvetaketu». «Venerable señor, que me instruya aún más». «Así sea, querido mío», dijo.