Capítulo 47
Ἐγχειρίδιον, 47
ὅταν εὐτελῶς ἡρμοσμένος ᾖς κατὰ τὸ σῶμα, μὴ καλλωπίζου ἐπὶ τούτῳ μήδʼ, ἂν ὕδωρ πίνῃς, ἐκ πάσης ἀφορμῆς λέγε, ὅτι ὕδωρ πίνεις. κἂν ἀσκῆσαί ποτε πρὸς πόνον θέλῃς. σεαυτῷ καὶ μὴ τοῖς ἔξω· μὴ τοὺς ἀνδριάντας περιλάμβανε· ἀλλὰ διψῶν ποτε σφοδρῶς ἐπίσπασαι ψυχροῦ ὕδατος καὶ ἔκπτυσον καὶ μηδενὶ εἴπῃς.
Cuando te hayas acostumbrado a vivir con sencillez en lo que toca al cuerpo, no te jactes de ello; y si bebes agua, no digas a cada ocasión que bebes agua. Y si alguna vez quieres ejercitarte en el esfuerzo, hazlo para ti y no para los de fuera; no abraces las estatuas. Más bien, alguna vez que tengas mucha sed, toma un sorbo de agua fría, escúpelo y no se lo digas a nadie.✦
Se contaba de Diógenes el cínico que en invierno abrazaba estatuas cubiertas de nieve para endurecerse, a la vista de todos.
Fuente del texto original: Texto griego: edición de H. Schenkl (Leipzig, Teubner, 1916, dominio público), transcripción digital de Perseus Digital Library, CC BY-SA 4.0. La columna griega se distribuye con esa misma licencia.