Saltar al contenido
OriGen Biblioteca de Conciencia Activa
‹ La Edda Poética: Völuspá y Hávamál
Pueblos antiguos · La Edda Poética: Völuspá y Hávamál

Völuspá I (1–20)

Cosmogonía, la Edad de Oro de los Æsir, los Enanos, Askr y Embla e Yggdrasill (Estrofas 1–20)

1

Hljóðs bið ek allar helgar kindir, meiri ok minni mögu Heimdallar; viltu, at ek, Valföðr! vel framtelja forn spjöll fíra, þau er fremst um man.

Silencio pido a todas las estirpes sagradas, a los mayores y menores hijos de Heimdall; tú quieres, ¡oh Valföðr!, que yo proclame bien los antiguos relatos de los seres, aquellos que de más lejos recuerdo.✦

2

Ek man jötna ár um borna, þá er forðum mik fœdda höfðu; níu man ek heima, níu íviði, mjötvið mœran fyr mold neðan.

Recuerdo a los gigantes nacidos en la aurora del tiempo, aquellos que antaño me habían criado; nueve mundos recuerdo, nueve raíces del Árbol cósmico, el glorioso árbol de la medida bajo la tierra profunda.✦

3

Ár var alda þar er Ýmir bygði, vara sandr né sær né svalar unnir, jörð fannsk æva né upphiminn, gap var ginnunga, en gras hvergi.

Era la aurora de las edades, allí donde Ymir moraba: no había arena ni mar ni frescas olas; no existía la tierra ni el alto cielo: había un abismo bostezante, y hierba en parte alguna.✦

4

Áðr Burs synir bjöðum um ypðu, þeir er Miðgarð mœran skópu; sól skein sunnan á salar steina, þá var grund gróin grœnum lauki.

Antes que los hijos de Bur alzaran las tierras, ellos que crearon el glorioso Miðgarðr; brilló el sol desde el sur sobre las piedras de la sala: entonces se cubrió el suelo de verdes brotes.✦

5

Sól varp sunnan, sinni mána, hendi inni hœgri um himinjódyr; sól þat ne vissi hvar hon sali átti, máni þat ne vissi hvat hann megins átti, stjörnur þat ne vissu hvar þær staði áttu.

El sol lanzó desde el sur, compañero de la luna, su mano derecha sobre el borde de los corceles celestes; el sol no sabía dónde tenía sus moradas, la luna no sabía qué poder poseía, las estrellas no sabían dónde tenían sus puestos.

6

Þá gengu regin öll á rökstóla, ginnheilug goð, ok um þat gættusk; nátt ok niðjum nöfn um gáfu, morgin hétu ok miðjan dag, undorn ok aptan, árum at telja.

Entonces fueron todas las Potencias a los tronos del juicio, dioses sacrosantos, y deliberaron sobre ello: a la noche y a sus menguantes les dieron nombre, nombraron la mañana y el mediodía, la tarde y el ocaso, para contar los años.✦

7

Hittusk æsir á Iðavelli, þeir er hörg ok hof hátimbruðu, afla lögðu, auð smíðuðu, tangir skópu ok tól görðu.

Se reunieron los Æsir en Iðavöllr, ellos que erigieron altos altares y templos, asentaron fraguas, forjaron tesoros, crearon tenazas y labraron herramientas.

8

Tefldu í túni, teitir váru, var þeim vettugis vant ór gulli; unz þrjár kvámu þursa meyjar ámátkar mjök ór jötunheimum.

Jugaban a las tablas en el prado, estaban alegres, en nada les faltaban objetos de oro; hasta que llegaron tres doncellas de los gigantes, en extremo poderosas, desde Jötunheimr.✦

9

Þá gengu regin öll á rökstóla, ginnheilug goð, ok um þat gættusk: hverr skyldi dverga drótt um skepja ór brimi blóðgu ok ór Bláins leggjum.

Entonces fueron todas las Potencias a los tronos del juicio, dioses sacrosantos, y deliberaron sobre ello: quién había de crear la hueste de los enanos de la sangre espumante de Brimir y de los huesos de Bláinn.✦

10

Þar var Móðsognir mæztr um orðinn dverga allra, en Durinn annarr; þeir mannlíkun mörg um görðu dvergar í jörðu, sem Durinn sagði.

Allí fue Móðsognir hecho el más insigne de todos los enanos, y Durinn el segundo; muchas figuras de forma humana modelaron ellos, los enanos en la tierra, como Durinn lo dispuso.

11

Nýi, Niði, Norðri, Suðri, Austri, Vestri, Alþjófr, Dvalinn, Nár ok Náinn, Nípingr, Dáinn, Bifurr, Bafurr, Bömburr, Nori, Ánn ok Ánarr, Óinn, Mjöðvitnir.

Nýi y Niði, Norðri y Suðri, Austri y Vestri, Alþjófr, Dvalinn, Nár y Náinn, Nípingr, Dáinn, Bifurr, Bafurr, Bömburr, Nori, Ánn y Ánarr, Óinn, Mjöðvitnir.✦

12

Veggr ok Gandálfr, Vindálfr, Þorinn, Þrár ok Þráinn, Þekkr, Litr ok Vitr, Nýr ok Nýráðr, nú hefi ek dverga, Reginn ok Ráðsviðr, rétt um talða.

Veggr y Gandálfr, Vindálfr, Þorinn, Þrár y Þráinn, Þekkr, Litr y Vitr, Nýr y Nýráðr — ahora he enumerado a Reginn y Ráðsviðr —, rectamente a los enanos.

13

Fili, Kili, Fundinn, Nali, Hepti, Vili, Hanarr, Svíurr, Billingr, Brúni, Bildr ok Buri, Frár, Hornbori, Frægr ok Lóni, Aurvangr, Jari, Eikinskjaldi.

Fíli, Kíli, Fundinn, Náli, Hepti, Víli, Hanarr, Svíurr, Billingr, Brúni, Bildr y Búri, Frár, Hornbori, Frægr y Lóni, Aurvangr, Jari, Eikinskjaldi.

14

Mál er dverga í Dvalins liði ljóna kindum til Lofars telja, þeir er sóttu frá salar steini Aurvanga sjöt til Jöruvalla.

Tiempo es de enumerar a los hijos de los hombres los enanos del séquito de Dvalinn hasta el linaje de Lofarr, los que buscaron desde la piedra de la sala las moradas de Aurvangr hacia Jöruvellir.

15

Þar var Draupnir ok Dólgþrasir, Hár, Haugspori, Hlévangr, Glóinn, Dori, Ori, Dúfr, Andvari, Skirfir, Virfir, Skafiðr, Ai.

Allí estaban Draupnir y Dólgþrasir, Hár, Haugspori, Hlévangr, Glóinn, Dóri, Óri, Dúfr, Andvari, Skirfir, Virfir, Skafiðr, Ái.

16

Álfr ok Yngvi, Eikinskjaldi, Fjalarr ok Frosti, Finnr ok Ginnarr; þat man æ uppi, meðan öld lifir, langniðja tal Lofars hafat.

Álfr e Yngvi, Eikinskjaldi, Fjalarr y Frosti, Finnr y Ginnarr; siempre será recordado, mientras viva la humanidad, el largo cómputo de los descendientes hasta Lofarr trazado.

17

Unz þrír kvámu ór því liði öflgir ok ástkir æsir at húsi, fundu á landi lítt megandi Ask ok Emblu örlöglausa.

Hasta que llegaron tres de aquella asamblea, poderosos y benévolos Æsir hasta la orilla; hallaron en la tierra, con escasa fuerza, a Askr y a Embla, carentes de destino.✦

18

Önd þau ne áttu, óð þau ne höfðu, lá né læti né litu góða; önd gaf Óðinn, óð gaf Hœnir, lá gaf Lóðurr ok litu góða.

Aliento no poseían, espíritu no tenían, ni calor vital ni voz ni buen semblante; aliento dio Óðinn, espíritu dio Hœnir, calor vital dio Lóðurr y buen semblante.

19

Ask veit ek standa, heitir Yggdrasill hár baðmr, ausinn hvíta auri; þaðan koma döggvar þærs í dala falla; stendr æ yfir grœnn Urðar brunni.

Sé que se alza un fresno, se llama Yggdrasill, alto árbol bañado de blanco limo; de allí vienen los rocíos que caen en los valles; se yergue siempre verde sobre la fuente de Urðr.✦

20

Þaðan koma meyjar margs vitandi þrjár, ór þeim sal er und þolli stendr; Urð hétu eina, aðra Verðandi, skáru á skíði, Skuld ina þriðju; þær lög lögðu, þær líf kuru alda börnum, örlög seggja.

De allí vienen doncellas sabedoras de muchas cosas, tres, desde aquella sala que está bajo el árbol; Urðr llamaron a una, a la otra Verðandi — grababan sobre tablillas de madera —, Skuld a la tercera; ellas fijaron las leyes, ellas eligieron la vida para los hijos de las edades, el destino de los guerreros.✦

Fuente del texto original: Sophus Bugge, Norrœn Fornkvæði (Sæmundar Edda hins fróða), Christiania, P. T. Mallings Forlagsboghandel, 1867.